سلام استاد ! به ظاهر نیستین اما...

فرا رسیدن شصت و دومین بهار زندگیتون مبارک. ما میگیم بهارچون هنوز خزونتونو باور نکردیم.نه اینکه باور نکنیم.نه!... چون واقعا" هستین .تو دلامون تو لحظه لحظه ی زندگیمون... و این بهار جاودان, نه تنها به خزان تبدیل نمیشه, بلکه بهاری تر از دیروز و امروز و فردا تکرار خواهد شد.

 تو بهار اومدین اما تو پاییز تنهامون گذاشتین ای همیشه بهار...

استاد! تن تو کو؟ تن صمیمی تو کو؟ با رفتنتون... رازقی پرپر شد باغ در چله نشست تو به خاک افتادی کمر عشق شکست ما نشستیم و... تماشا کردیم! ولی نه! فقط تماشا نکردیم. با رفتنت شکستیم, هق هق گریه هامون به عرش آسمونا رسید ای پرنده ی مهاجر ای پر از شوق پریدن!با دلم گرفت حامی, سر خاک عزیزت ,نفس نفس هم صدا شدیم ...و طلایه دار رو تو دلامون زمزمه کردیم.

آره زمزمه کردیم:

ای بزرگ موندنی ای طلایه دار روز

سایه گستر رو تن از گذشته تا هنوز

ای صدات صدای نور تو شب پوسیدنی

ای سخاوت غمت بهترین بوسیدنی

واسه اين شرقی تن داده به باد

تو گوارایی حس وطنی تو شقاوت شب قرن يخی

تو شكوفایی تاريخ منی ...

اسم تو اسم شب من به شکوه اسم اعظم

متبرک و عزیزی مثل سجده گاه آدم...